“Ik zat in de buitenring en voelde me gefrustreerd. Ik had het gevoel alsof ik er voor spek en bonen bij zat. Het was moeilijk om mijn aandacht bij het gesprek te houden, die gleed weg door het gebrek aan participatie. Toch zie ik mijn frustratie niet als iets negatiefs. Het laat me merken wat het betekent om een keer niets te kunnen zeggen en alleen te moeten luisteren. Ik noem dit authentieke frustratie.” (Deelnemer aan de Publieke dialoog, georganiseerd tijdens de Socratische Landdag)
De frustratie waaraan deze deelnemer aan de publieke dialoog uiting geeft, is ongetwijfeld herkenbaar voor wie ooit in een raadzaal op een publieke tribune heeft plaatsgenomen. Het is een frustratie die ook toehoorders van een publiek debat kunnen voelen. Burgers die bijvoorbeeld een gemeenteraads- of parlementaire vergadering bijwonen, worden geacht stil te zijn. In het huidige politieke klimaat, waarin spreken het wint van luisteren, gun je deze ervaring ook aan eenieder die het voor het zeggen heeft: bestuurders, managers, professionals, politici. Als er een kwestie onder de hamer ligt die impact heeft op iemands leven, kan zwijgen zwaar zijn en enorme irritatie opwekken. Zeker als de toehoorder het idee heeft dat zijn belang geen of verkeerde aandacht krijgt. Is het mogelijk om de rollen om te draaien en een gesprek te voeren waarin de politiek luistert en de burger spreekt?
Klik hier voor het volledige artikel: Filosofie & Praktijk Katern VFP, september 2015